مرا دو خانه هست

خانه ای در شهر

خانه ای دیگر در صحرا

اینجا سقفم از آهن است و سنگ

و فراتر از آن باز سنگها و آهنها

                         اینجا با جسم و با روح زنده ام.

سقفم آنجا لیک

آسمان ِ آبی ِ تنهاست

و فراتر از آن

                     باز آسمان

                                 - نیلی ِ گستردۀ تنهایی .

آنجا با روح زنده ام

و

 آزادم

آزاد از بارِ استخوانها 

از چارچوبها

                     درها

                                 دیوارها .

مرا در صحرا خانه ای است

آنگونه که در رویایم خواسته ام

رویایی که به حقیقت نزدیکتر است 

چرا که من آن خانه را به بهای گزاف ساخته ام

                       نه به آجر غرورها و سیمان سستی ها

پنجره اش  به آفتاب یقین گشوده می گردد

                              نه به سایه روشن ِ وهم و گمان

روشنایی اش نور ادراک است

                           و تاریکی اش جولانگاه ستارگان

در آنجا عطر زنبقهای وحشی

              بنفشی ِ ریزه گلهای صحرایی

                                          و نجوای نسیمی بکر

                   مرا به عشق ورزی راهنماست

روحم آزاد است

مِهرم آزاد.

موسیقی ِ شفاف دشت

                                     دعای بلند سحرگاه

فریاد خوشبختی ِ روحی که کالبدش را رها

از دیوار ِ نتوانستنها گذر

و به پونه های خودروی قناتی تنها

                                     - که بویی آشنا و قدیمی دارد -

سلام کرده است.

جسم خسته ام به این خانه می آید

وروح تنهایم به آنجا

و پر شوق ترین لحظۀ انتظار آن است که جسم و کاشانۀ جسم هر دو ویران شود ،

                         - نه به مرگ مقدّر که به مرگی خودخواسته -

و مرا با کلبۀ صحرایی خویش وصلتی جاوید باشد.

۸۶/۸/۲۳

اين نوشته را برای دوستان خود بفرستيد